Chcesz sprzedać gotowe spółki w Warszawie? Usługi: obsługa księgowa, windykacja sądowa, optymalizacja podatkowa!

Wskaźniki ekonomiczno-ubezpieczeniowe

Działalność ubezpieczeniowa odgrywa znaczącą rolę w życiu gospodarczym zarówno krajów wysoko rozwiniętych, jak i krajów rozwijających się. Niewątpliwie oprócz podstawowych funkcji ekonomicznych i społecznych, jakie identyfikujemy z programową działalnością ubezpieczeniową, analiza działalności firm ubezpieczeniowych prowadzi do zwrócenia uwagi na potężne fundusze ubezpieczeniowe w postaci tzw. wolnych środków, gromadzone w ramach systemu ubezpieczeniowego. Środki te mogą być włączone do realizacji zadań gospodarczych, a tym samym stać się czynnikiem sprawczym postępu i rozwoju. Sprawy związane z wykorzystaniem wolnych środków powstających w systemie ubezpieczeniowym, odgrywały i odgrywają znaczącą rolę w życiu gospodarczym.

Zarówno w krajach wysoko rozwiniętych, jak i w krajach rozwijających się obserwujemy wielkie zainteresowanie problematyką ubezpieczeniową, a zwłaszcza tematyką związaną z popularnością ubezpieczeń oraz wynikami finansowymi firm ubezpieczeniowych, gdyż dostrzega się przełożenie tych wyników na problemy rozwoju gospodarczego. Właśnie dlatego istotny staje się problem obiektywnej oceny znaczenia i roli, jaką odgrywa sektor ubezpieczeniowy w danej gospodarce. Przy tej ocenie wykorzystujemy zestaw wskaźników ekonomiczno-ubezpieczeniowych, charakteryzujących ilościowo rolę sektora ubezpieczeń w całej gospodarce. Odpowiednio skonstruowane wskaźniki pozwalają na zbadanie związków przyczynowo-skutkowych między rozwojem gospodarki narodowej a takimi wielkościami, jak liczba ubezpieczeń, poziom funduszy ubezpieczeniowych czy wzrost zainteresowania szeroką gamą coraz bardziej atrakcyjnych produktów ubezpieczeniowych. Jednocześnie są to wskaźniki, umożliwiające ustalenie stosunku funduszy ubezpieczeniowych (składek i rezerw zgromadzonych przez firmy ubezpieczeniowe) do dochodu narodowego, globalnego funduszu płac, oszczędności itp. Zanim przejdziemy do omówienia najważniejszych i najbardziej popularnych wskaźników ekonomiczno-ubezpieczeniowych, wprowadzimy oznaczenia podstawowych wielkości, które są najczęściej używane przy definiowaniu tych wskaźników. Te wielkości to:

– S – globalna suma składek,

– R – fundusze rezerwowe przeznaczone na wyrównywanie szkód w gospodarce narodowej powstałych wskutek klęsk żywiołowych i innych nieszczęśliwych wypadków losowych,

– Y – dochód narodowy,

– S – suma składek zainkasowanych w danym roku z tytułu ubezpieczeń osobowych od zatrudnionych w całej gospodarce,

– P – globalny fundusz płac,

– Z – suma wydatków niezbędna do pełnej kompensacji szkód,

– Q – suma faktycznie wypłaconych odszkodowań.

Wskaźniki ekonomiczno-ubezpieczeniowe cz. II

Zgodnie z sugestią zawartą w pracy prof. A. Banasińskiego zbiór wskaźników ekonomiczno-ubezpieczeniowych podzielimy na wskaźniki elementarne oraz wskaźniki pozostałe.

Pierwszy z prezentowanych wskaźników, który będziemy oznaczać literą a jest uznawany za miarę roli, jaką odgrywają ubezpieczenia w gospodarce narodowej, tzn. jest miarą poziomu rozwoju ubezpieczeń w danym kraju, Wskaźnik ten jest statystycznym wskaźnikiem natężenia, a więc zgodnie z określeniem wskaźników natężenia definiujemy go jako iloraz: a = (32)

Określa on, ile jednostek pieniężnych składki przypada na jedną jednostkę dochodu narodowego wyrażonego wartościowo. Zwykle jest wyrażany procentowo, tzn. wartość wyznaczona zgodnie ze wzorem (32) jest pomnożona przez 100. Należy zaznaczyć, że wielkość Y obejmuje tą część produktu globalnego, która pozostaje po odjęciu wartości środków trwałych zużytych w procesie produkcji, tzn. jest przeznaczona na konsumpcje i inwestycje.

Aby uzyskać bardziej dokładny obraz roli ubezpieczeń w rozważanej gospodarce, wskaźnik a jest uzupełniany wskaźnikiem obliczanym jako stosunek rezerw i innych funduszów ubezpieczeniowych do dochodu narodowego (Y). Dzięki temu mamy dwie wielkości charakteryzujące udział środków z ubezpieczeń w dochodzie narodowym. Jak podaje prof. A. Ba- nasiński, w krajach wysoko rozwiniętych obydwa współczynniki wyrażone w procentach sięgają w sumie 25-30%. W Polsce w latach 70. wynosiły one tylko 2%. Ogólnie panuje przekonanie, że im wyższa wartość wskaźnika a, tym wyższa kultura ubezpieczeniowa społeczeństwa. Wypada jednak wspomnieć, że coraz częściej podnoszą się głosy, czy rzeczywiście ten wskaźnik jest najlepszą miarą poziomu rozwoju ubezpieczeń w danym kraju. Dyskusja trwa, ziarno niepokoju zostało zasiane, miejmy nadzieję, że fachowcy wypracują miarę, która zadowoli wszystkich.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.